Çocukları hep üçkağıtçı görmüşümdür. Ağlamak ise en büyük silahları. Ebeveynleri bazen üzüldüğü için, bazen ise "tek sen sus" diye bir illallah çektiklerinden olsa gerek bu silahın karşısında pek duramamaktadırlar. Hangimiz ağlayan bir çocuğun sesini uzun uzun dayanarak dinleyebiliriz. Ya bir acıma hissi, yahut bir bıkkınlıkla yaklaşırız.

 

Tabi ben içten, hıçkıra hıçkıra ağlayan çocuklardan bahsetmiyorum. Onlar ayrı bir yazı konusu olacaktır. Ben üçkağıtçı çocuk ağlamaları üzerine kurmak istiyorum bu yazıyı.

 

Gerek çocukken kendi yaşadıklarım aklıma geliyor; gerekse çevremde bulunan çocuklardan gördüklerim. Ama bile bile bu ağlamanın karşılığını o çocuklara vermek zorunda kalıyoruz. Silaha karşı duruş pek kolay değil. Bazen zorunluluktan bazense...

 

Çocuk ya suçludur, suçlu hisseder kendini ya da ebeveynler tarafından kabul edilmeyen bir talebi olduğunda, yahut gerçekten artık ilgi çekmek istediğinde bu ağlama yöntemine başvurur. Elimde bir video mevcut;  Bir çocuğun ağlamayı nasıl ciddi bir şekilde başarabildiğine bir örnektir. Veled muhtemelen annesi olan kişinin sesini duyabileceği şekilde onu takip etmekte ve tam annesinin  göreileceği noktaya gelince yere yığılıp ağlamaktadır. Anne diğer odaya geçer, çocuk susar ve kalkıp diğer odanın kapısı önüne kendini atıp yeniden ağlamaya başlar. Bu birkaç oda, mutfak vs şeklinde sürer gider. 2.7 MB'lik bir video. Buyrun indirin.

 

Yazın bir gece. O nasıl bir susamadır. 5 yaş civarlarında olmalıyım. Kalkıp suyumu kendim içmek için buzdolabına yöneldim. Nasıl olsa buzdolabının da ışığı var. Kapısında cam şişede yer alan suyu bardağa doldururken şişe yere düşer. Ayağımın üzerinde bir parça kesik de oluşur. Şişeyi düşürmekten ötürü de bir suçluluk kaplar. Hiçbir acım yoktur. Fakat sesi duyup gelen olmadığı için en kolay yöntemi seçer ve zırlamaya başlarım. Babam gelir. Ve tabi şefkatle yaklaşır, ben de acıyor gibi davranırım. İşte size bir üçkağıt. Nasıl mı hatırlıyorum bu olayı? O kesik izi halen sağ ayağımın üzerindedir. İsteyene gösteririm :))

 

İkinci hatırladığım olay ise bir hastalık sonrası iğne yemek zorunda kalmak. İğneyi yaptırmışım ama hiçbir acı yok. Fakat ilginin dorukta olması lazım. Başladım zırlamaya. Onlara acıdığını hissettirmem lazım. İşte size klasik bir ağlama sahnesi daha.

 

Başka yok mu? Elbette var, hafızayı zorlayınca neler çıkıyor neler.

 

Şimdi aynı durumda olan çocukların üçkağıt yaptığını bilsem de aynen o günlerde bana davranışın aynısını sergiliyorum. Bu ise ŞEFKAT duygusundan ileri gelmektedir. Yukarıdaki bazense işte "bu"dur.  Zamanında kendi büyüklerimdeki o duygu. Bana ait. Çocuğun görmeye, bizim ise göstermeye ihtiyacımız olan asil duygulardan birisi.

 

 

 

 

Kalıcı Bağlantı Yorum (3) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!

3 yorum yazılmıştır

Yazan: | Tarih: 2009-01-22 00:28:27
Konu: xx

cocuklarin yaptigi üc kagitcilik filan degil! sadece senin dedigin gibi istediklerini yaptirabilmek. Eger aglayarak yaptirabiliyorsa ana baba olarak siz kaybettiniz, cünkü cocuklarin istekleri tükenmez! Dogru egitim söyledir: ana baba hayir dedigi zaman cocuk onu anlamasi lazim 1 yasinda bile olsa! anlarda. Eger siz cocugun aglamasina dayanamaz, siz yaparsaniz o herzaman o silahini kullanacaktir mesela aksam uyku saati geldigi zaman 2dakika aglar 2 saat daha oturur!
Bence cocugunuza iyilik yapmak istiyorsaniz, sizi dinlemesini ögretin sizden ögrensin ve ögretmeninden, sizde onu dinleyin zamani gelir ondan ögrenirsiniz!

Bağlantı »

Yazan: | Tarih: 2009-01-22 00:24:49
Konu: xx

yy

Bağlantı »

Yazan:neva | Tarih: 2005-12-29 12:01:31
Konu: Başlıksız Yorum

bilirim üçkağıtçı çocuk ağlamalarını... yapmadım desem yalan...ama gerçekten mi ağladığını anlamak için gözlerine bakmak yeterli eğer gözyaşı mevcutsa gözlerde burun akmışsa o zaman inanırım yok sade kuru gürültüyse bu kesin numara derim ama inanmış görünürüm yinede bunu yapıyosa vardır bir sebebi derim ya ilgi istiyodur ya da dediğini yaptırmak ilgiyse sorun hallolur ama diğerinde bu ağlama süresi uzadıkça uzar sonunda yavaş yavaş ses azalır ve kesilir:)

Bağlantı »